i can say na ang pagtatrabaho ko at ang pagfi-freelance ko ay nagiging habit na rin sa'kin. parang routine. ganun. ngayon nga, gusto ko nang tumigil muna pansamantala sa freelance ko. para naman makapagpahinga ako. kahit unti.

pero hindi. kailangan ko pa kasi ng pera. saka ko na pag-iisipan kung kelan ako magpapahinga. pero di muna sa ngayon.

unwind lang. ganun. yun lang ang nagagawa ko.

nung saturday, uminom kami. kasama ko si ate razh tsaka si kuya ga (asawa ni ate razh). salamat pala kuya ga at siya ang nagbayad. ikaw daw kasi bahala sabi ni ate razh. hehe.

kahapon naman, nagkita kami ng ilang orgmates. nakipagbalitaan. tsismisan. tawanan. ganun. kakatuwa naman.

tapos hapon, nagkita kami ni ivan. wala kaming mapuntahan. as in. tapos nagpunta na lang kami sa SBC. wala pa rin. kuwentuhan at gaguhan. tapos naisipang mag-inuman. 100 lang pera, sige. inom kami. okay lang. masaya naman.

sana matuloy kami sa napagplanuhan namin. ganun naman talaga, di ba?

padi!

martyr ka! hehe!

pero kaya mo yan. sus. ika pa.

balik kita duman kun nuarin.

yahoo!

oo. medyo bumabalik na ako sa pag-inom. medyo lang. paunti-unti. ayaw ko naman sagarin pa. medyo wala pa ang resistensiya ko. di pa masyadong kaya. at kung magbrownout ngayon, iinom kami. para magasolinahan naman ang aming mga katawan.

nag-inuman kami ni ivan kagabi. ala lang. nagkuwentuhan. marami-rami rin yun. may nakakatuwa. may nakakainis. may nakakamiss. at may gusto kang patayin. ganun. nakakamiss nga. pareho namin iyon nasabi. may mga bagay talaga na nakakamiss. pero may mga bagay na sana'y natapos na lang agad-agad at di na humaba pa.

naiinis ako sa Smart. leche. yung message sa'kin kagabi na 9:00pm something galing sa friend ko, dumating ngayon nang 7am. ano ba yun? pamatay, di ba?

pero di ko makalimutan ang sabi ni ivan sa'kin, "kahit na anong gawin mo, pamilya pa rin kayo." may point siya. pero pamilya ba ang tawag sa nag-iiwanan?

bakit ako inaantok? kasi kulang pa ang tulog ko. mga 10pm na ako siguro nakauwi. pero okay lang. masaya naman ako.

bakit? kasi nagkita kami ni ivan at tumambay. una, sa la mia. kuwento ng mga nangyari from the days na last kaming nagkita hanggang ngayon. dati kasi, araw-araw kaming nagkikita.

then, naisip naming puntahan si theiz. isa ring lagi naming kasama. pumunta kami ng BU. kaya lang, kakaalis pa lang daw nila theiz. ihahatid si brix kasi lalarga papunta somewhere.

tumambay lang kami ni ivan sa BU. la lang. nakipagkuwentuhan sa mga people doon. nakakatuwa. kuwentong pag-ibig kasi may grupo ng mga first year college na babae na napatambay dun kasi may isang namumrublema ng lovelife. hala. tawanan kami forever.

nung di na dumating si theiz at uuwi na rin daw sila, naisipan namin ni ivan na pumunta ng SBC. dun naman kami tumambay. ala lang. nakakatuwa. at dun kami inabot ng 10 ng gabi.

hay. ala lang. next time ulit. kaya kahit antok ako, masaya naman ako.

si rambo.

kasi nagkaroon kahapon ng mob. galing sa peñaranda park hanggang sa camp ola. hindi kami sumama ni ate may. natatakot ako. buti siguro kung wala akong anak. okay lang. pero andun kami nung simula. nung naghihintayan lang, kumbaga. at andun si kuya john. tinanong pa kami ni kuya john, ano pa ang hinihintay niyo diyan? na kayo ang susunod na babarilin? may point siya.

kumain kami sa kitchenette pakatapos. marami kami. si ate may, eric, ivan, zyra, ako, myra, jade, maricris, ahjie, at jane. tapos naghiwahiwalay na nung uwian. pero habang kumakain kami, nakukuha pa naming pagtawanan ang mga kuwento tungkol sa mga nakakatuwang ginagawa ni rambo noon. at tumawag din si noonas. kakamiss din siya, in fairness.

si capt. jack sparrow

nanood kasi kami ng pirates of the caribbean: dead man's chest. masyadong hyped lang ito. for me. basta. tsaka, hindi naging malinaw ang ending, meaning, may susunod pa na pelikula yan. di siya tulad ng superman. hyped din ang superman pero maganda. okay yun. walang binitin. yung pirates, para ba akong nanonood ng teleserye. bitin. kainis.

in fairness naman, since it is a jerry bruckheimer production, maganda talaga siya. i don't think na kayang i-sacrifice ni jerry bruckheimer ang qualty ng mga effects and all. just think CSI. siya yun. pera niya yun. anyhow, galing din ng mga scenes. tsaka ng mga locations. tsaka ng costumes at effects. asteeg nga eh. yung ending lang. yung kuwento. dun. dun tayo nagkakatalo.