Maaari bang bumalik na ako ng Maynila? Maaari bang doon na lang muna ako? Pero sana’y ganun pa rin, wala akong iisipin sa pagkain at sa tirahan. Pamasahe ko at sarili kong panggastos na lang ang pagtutuunan ko ng pansin. Basta kasama ko ang anak ko.

Maaari bang ganun na lang? Nagbabakasakali lang naman ako. Kasi gusto ko lang sanang lumayo muna. Mahirap na. Iba na naman kasi ang nararamdaman ko. Para bang isang malaking kahon ang bayang ito na puno ng mga alaala. Nakakagago kaya. Lalo na’t hindi mo naman masasanay ang sarili mo dahil iba na kayo ngayon. Alam mo yun? Hindi mo mahaharap ang lahat sapagkat nagbago na ang samahan niyo at ang panahon para makahingi ng tawad o magsabi ng mga naisaaloob niyo. Kaya ang magagawa mo na lang ay sarilinin ang mga nararamdaman at magtiis at sana’y mawala na ang mga nararamdaman mo.

Hay. Nakakainis. Nakakainis talaga. Ikaw? Nagbabasa ka pa rin? Bakit ba? May solusyon ka ba? Ako kasi wala. Hindi ako perpektong tao kasi. At hindi rin malakas ang loob ko. Akala mo lang na malakas ako pero hindi. Umiiyak din ako. Pero paminsan-minsan na lang. Bihira na nga pala. Pero tumutulo pa rin ang luha ko. Nakakaramdam rin ako ng galit at ng inis at ng pagkalungkot. Pero hindi ko sa’yo ipapakita ito.

***

Nakakatuwa. Matagal na panahon din kami ni Ta Sha na di nagkasama at nagkausap. Pero sa wakas, nagkasama na rin kami. Ala lang. Pumunta kasi kami ng Bulan. Sayang nga at wala si Ate Weng. Haha. Sayang. At wala rin sina Kuya Sherwin. Haha. I can remember. Ang lahat ng mga kagaguhan namin noon. Lalo na’t ang mga interrogation. Wahaha. Nakakamiss din at wala si Roy. Walang inaaway si Ta Sha. Joke.

Anyhow, napag-usapan rin namin ang CYF. We are not claiming to be leaders ourselves. But we do know the lack of leadership when we see one. Kasi, what’s happening is that you become an officer through the sake of popularity. Once you’re always in front and jamming with the delegates, automatically, you do get in. I just don’t know how voting is done right now but I remember those times when there are only I think one or two official delegates per church. That way, the number of votes is limited. And we also did discuss that sometimes, these officers do not even know what to do. Planning is something done not way ahead of time. So it is going to be surely quite difficult.

We did discuss a lot of things about the CYF. And we both did agree on many things about this topic. In fact, I don’t remember a topic where we did disagree on something. And we both feel remorse and sadness for what has happened. Maybe there is a solution and maybe it’s on its way coming. But still, when we talked about this, I learned na hindi lang pala kaming dalawa ang nakapagsasabi ng ganun. Ako, personally, I’ve heard comments like this from the outside. And they were not done in a way dahil galit sila sa mga CYF or something. They were done in a way kasi parang nanghihinayang sila. I know somebody’s going to say something about this and I know somebody’s going to make a reaction kesyo ganyan, kesyo ganito, but I don’t give a damn what you are going to say. And if you are going to say na ‘bakit hindi ka na lang tumulong?’, then you must be out of your mind. Remember when I tried to at least join up one time? Well, I did. I was willing to help out. Even Ta Sha, when I told her about it, says that it was okay and na sanay naman kami sa mga ganun. Well, the CYF culture that we were immersed in during those earlier days. And buti na lang honest si Joanas and he later on told me na may mga tumaas ang kilay and nagsabing, “anong gagawin naman niyan dun?” I told this story to several friends, all CYFers and their reactions were the same. They were horrified by what happened. I mean, here’s a person trying to help out, at walang hinihingi na kung ano sa CYF and yet kukontrahin mo pa? Right from the mouths of those who are claiming that they are CYFers themselves? Or are you just simply too narrow-minded to see the facts for yourself? Or maybe you’re just jealous that you, those who are claiming to be the royalties of the CYF and those who are claiming to be the popular kids out in the crowd with no effort at all, don’t simply have enough resources to join up? Haha. Then eat my dust. And eat my fucking shit.

Oh yeah, reminder. Choose those people you are confiding with. Hindi lahat ng mga yan, nakikisimpatiya sa mga sinasabi niyo. Di niyo alam, sinasabi rin sa’kin ang mga kagaguhang sinasabi niyo.

Remember Juvy? Let me tell you one thing. According to Ta Sha, which is a purely reliable source, Juvy has been rattling about me and my pregnancy during the height of my pregnancy. But if you distinctly remember, Juvy also got pregnant herself and she would not even disclose who the father is. Many versions have come up like she got pregnant because she did not know who the father was. Like sabi, she just woke up after a drinking session and she was not clothed anymore. And like she had this boyfriend and there’s this other guy who’s a close friend of the boyfriend. And it would be choosing between the boyfriend and the boyfriend’s close friend. And in case you think I know, I have plenty of versions that could keep me rattling on and on and still would not know which one is it. But you’ll do get the drift as per why she would not know which or who is the father. Anyhow, she’s been rattling about me that I’d been a wanton of a woman and all sorts. Well, guess what. Ta Sha reported to me that maybe Juvy was doing that kasi she wanted the blame taken off of herself. She just gave birth during that time and nobody ever knew she was pregnant, much less knew who to point as the father. Anyhow, I was also told that some of those people who heard about that rattling about me just were not moved. At all. Instead, they could not help but state na ginagawa yun kasi she wants the attention of people to be taken away from herself. Which did not work out well. Sorry. No matter how manipulative and how cunning you are, you’ll never get away with murder. Not all people are born blind and are born to be your followers. There are some who think clearly. Unlike you.

***

Oh please. These are just the tip of the iceberg. There’s more underneath. But I’m nice. I’m not going to tell all here. If you want, libre mo ako, kuwento ko sa’yo iba. Haha.

***

Oh yeah. I did not know that Ta Sha was also very much in the loop. Haha. I thought hindi niya alam but she does. Haha. Nakakagulat. In fairness talaga. Now you can’t say na ako nagsabi kasi wala pa akong nababanggit, nagtatanong na si Ta Sha. Wehehe. Sowee. It can’t be me. Sorry guilty people. Uminit man ang dugo niyo, talo pa rin kayo. Sabi nga, walang sikretong di nabubunyag. Di ko nga binunyag, may nakauna pa sa’kin. Kalokah! Wahaha.

***

Hoy! Ikaw. Text ka na ulit. Sus. Alam ko naman na ikaw yun eh. Kaya, paramdam ka na. Promise. Mabait na ako. Nakikipag-away pa rin. Pero mabait. Wahaha. Labas naman tayo. Miss na kita eh. Basta. Meron pang iba. Akin na lang yun. Ayoko nang maging tanga. Sa Internet pa. Hehe.

nagpunta kami ni ta sha kahapon sa bulan. kaming dalawa lang. di kasi nakasama si ate weng. umaga na kami nagpunta para makauwi rin kami.

mga pasado alas onse na kami nakaalis ng sorsogon. nakarating kami ng bulan ng mga pasado ala una. nagpahatid kami sa tricycle hanggang sa imelda st. ata. pero sabi ng tricycle driver, hindi daw niya alam. magtanong daw. sabi namin kila guran. saka lang niya narealize na kila rambo yun.

pagbaba ng tricycle, bumungad samin ang itim na telang nagsasabi at nagsisimbolo ng pagkamatay ni rambo. reimon 'rambo' guran. 1985-2006. nakalagay. sa taas nun ay ilang mga banner ng mga nangangalit na mga organisasyon tulad ng anakbayan at ng LFS. di ko matandaan kung ikatlong bandera kung saan galing iyon.

pagpasok namin sa maliit na kalye patungo sa kanila, di namin talaga alam kung saan. hangga't sa isang bahay, naramadaman ko na andun nga yung bahay nila. pero walang bahid na doon nakaburol si rambo. buti na lang at may dumaan na lalake at nagsabing sa bahay na yun daw nakaratay si rambo. nadatnan namin ang ilang tagasimbahan. dalawa lang sila actually. niyakap kami at hinalikan ng nanay ni rambo. kakaiyak niya lang daw. pero ayaw niya na daw muna umiyak ngayon. naamoy ko na agad ang mga kandilang nakasindi. nakita ang kabaong at ang mga bulaklak sa paligid nito. nakita ko rin ang mga debuho ng mga mukha nila che guevarra pati ang ilang mga poster na nagpapakita ng pagkaaktibista. bahay ito ng aktibista, nsabi sa'kin ni ta sha nung nakauwi na kami.

tinawag nila si noynoy. nilapitan namin ang kabaong. kakaiba siya sa mga kabaong na nakita ko. siguro dahil kaibigan ko ang andun. siguro dahil isang taong mas bata pa nga sa akin ang andun. siguro dahil ganun. at siguro dahil personalized ang kabaong. andun sa ibabaw ang mga bagay na dati'y kay rambo. ang ilang ID niya. ang isang kaha ng marlboro reds na bawas na. isang daang pisong nakatiklop sa loob ng kaha. marahil ang huling perang nasa bulsa niya. ang ilang mga mensahe ng mga kaibigan na hindi na niya nabasa sa friendster at sa internet. nandoon. may mga laruan nga na sabi ni noynoy ay sa pamangkin ata nila. mga munting sundalo na magbabantay daw sa kuya niya. sa baba ng kabaong, nandun ang chess board na marahil ay hilig laruin ni rambo. pati ang isang pares ng tsinelas na siguro'y lagi niyang gamit.

at si rambo, nakadamit siya ng barong. puti. mukha siya pa rin. mistulang natututlog. hinihintay ko na nga lang na dumilat siya at tumayo eh. pero wala.

pinakain kami ng nanay ni rambo. nagkkuwentuhan kami at kaharap din namin si noynoy. hindi na nga siya masyado nagkukulit pero nagkukuwento na rin siya. pero sa buong panahon na andun ako, di ko nakita ang kapatid nilang babae na kasama ni rambo ng siya'y walang awang pagbabarilin.

sa usap-usapan, parang hindi namin maatim na simulang magtanong tungkol sa nangyari. pareho kami ni ta sha nahihiya at natatakot sa kung anong magiging reaksiyon ng mga tao. ayaw namin kasing may umiyak. ako mismo, ayaw ko. ilang oras na silang umiyak simula ng mawala si rambo at ayaw ko nang dumagdag pa ng dahil lang sa isang tanong namin. minsan, natutuwa yung nanay ni rambo. tumatawa na nga siya. sabi niya, ngayon lang ako ulit tumawa. buti na lang at may tao dito. kung hindi, baka naloka na ako. natuwa ako nang nakita ko siyang ngumiti sa gitna ng bigat ng nararamdaman niya.

pakatapos, nagkakuwentuhan kami. ikinuwento ng nanay niya ang nangyari. hindi kami nagtanong. siya na mismo ang nagsabi. inihatid pa raw nila si rambo at ang kanyang kapatid sa queens, sakayan ng bus. hinalikan pa daw siya ni rambo. sa unahan daw naupo ang kapatid niya. si rambo sa pinakalikuran. nang papaalis na ang bus, narinig na nila ang putukan. ang kapatid ni rambo, di malaman ang gagawin dahil alam niyang andun sa likod ang kapatid niya. at dun, nakita niya nga, nakahandusay na ang kuya niya. nakadapa. duguan. dumadanak pa ang dugo.

sabi ng nanay ni rambo, after five minutes ng paghatid nila, di pa nga sila nakakapasok ng bahay ng tumawag ang kapatid niya ng kasama ng mga anak niya. sabi, "des, balik ka dito sa queens. dali!" at sa pagsugod nila, naabutan nila ang kapatid ni rambo na sinusuntok ang queens. nagsasabing, "di lumalaban ang kuya. wala siyang ginagawang masama." at sinabi pa sa kanilang, "dalhin natin sa doktor ang kuya."

nakita daw ng nanay ni rambo si rambo na nakadapa. hinalikan niya daw ito na parang sa baby. mainit pa raw nun si rambo. pero hinahalikan niya daw. sabi niya, mukha daw siyang loka-loka pero kahit naman sino, hindi na iisipin yun sa panahong ganun. anak niya yun. pinatay ang anak niya. wala siyang pakialam sa dugo.

isang tama ang nasa may braso ni rambo. para daw kasing niharang niya sa babaril. siguro sa shock na may baril na nakatutok sa mukha niya, di na niya nakayanang lumaban. dalawang putok ang tumama sa dibdib niya. humandusay na siya sa sahig ng bus. ngunit sinugurado pa ng pumatay at bago umalis ay pinaputukan pa ng isa sa ulo. wala na si rambo. iniisip na lang namin na siguro'y hindi na nakakatulog ang pumatay sa kasama namin sa simbahang si rambo.

pero sabi ng nanay niya, june at july, nagsasabi na si rambo na may gusto siyang patayin. sa boarding house nila mismo dito sa legazpi, ilang mga nagtitinda ng kung anu-ano ang pumasok na dati rati'y hindi naman. tapos sinabihan pa daw siya dalawang beses nang may taong tinutukan siya ng kamay na para bang babarilin siya. sabi ng tatay niya na magdala siya ng baril pero si rambo mismo ang ayaw. sinabi ng nanay niya na kung puwede wag na muna itong maging active pero sinabi ni rambo na ang balang papatay sa kanya ang siyang makakapagpasaya sa kanya. marahil sinasabi niyang ang kamatayan niya ang siyang magiging paraan para mamulat pa ang maraming tao.

umuwi kami ni ta sha na hindi pa rin makapaniwala.

sa pagtulog ko, siya pa rin ang naiisip ko. at hanggang sa mga panaginip, yun pa rin. pati sa paggising ko, si rambo, ang nanay niya, ang pamilya niya, at ang walang awang pagpatay sa kanya ang nasa isip ko.

oo nga. hay buhay talaga. kasi naman, natatanong ko sa sarili ko bakit pa ba ako patuloy na nasasaktan. hay. ang tanga ko naman kasi. sabagay, di ko naman masisisi sarili ko. i mean, i wasn't in control of the whole thingie. really. and i was not informed much. blind, maybe. but not stupid. there's a big difference.

anyway, nilalabas ko lang angas ko. kung bakit ganun. nak ng tootsie naman kasi. parang di na kasi puwedeng ipaghiwalay. holler! please lang.

pero kahit na ganoon, di ko pa rin makalimutan. sa ngayon nga, kahit na isinusulat ko ito, may kirot pa rin akong nararamdaman. siguro senti mode lang ako. pero kahit na. i should be able to laugh about it na. maybe i can. well, i do laugh about it na. pero it's not that laugh na totoong totoo. if i do laugh while talking about it and may kahalong luha, hindi dahil sa sobrang tawa. kundi dahil sa sakit. shucks. this is not so me. not so me. (mich dulce mode)

see? i can even joke while thinking about it. still. i must be pretty blind. until today.

the biggest wrong thing i've done maybe is that i was not aware enough. siguro dahil sa pride ko na rin kaya siguro ako ganito ngayon. isipin mo, naisahan ako. isipin mo, nangyari sa'kin yun. isipin mo, parang nakaka... ah ewan. basta. pero kahit na. iba pa rin.

kapag pinag-uusapan iyon, para bang wala ako sa present. parang inilipad ako ng hangin pabalik sa kahapon. masaya naman yun. pero may kahalong kainisan, galit at sakit. pero kahit na. natuto naman ako. sa mumunting paraan. pero kahit na. hinahanap ko pa rin siya.

ewan ko lang kung nagbabasa siya nito. oo ikaw. pero alam mo bang ikaw ang tinutukoy ko dito? alam mo bang para sa'yo ito? pero kahit na alam mo, wala ka rin namang gagawin, alam ko yun. masama man pakinggan pero wala talaga. hindi ko alam kung bakit ayaw mo kahit na alam kong kaya mo. pero kahit na nga. kahit na talaga. hay. siguro kailangan lang natin mag-usap. miss lang kita siguro. miss ko lang na kasama kita. close naman tayo noon, di ba? marami rin tayong pinagdaanang di makakalimutan.

ayan. senti mode na naman. ngayon, tugtog pa sa headset ko, only reminds me of you. kainis naman.

tama nga, "even the night, reminds me of you." para bang pag umaga, masaya pa ako't lahat. pero pag gabi, itinataboy ng dilim ng gabi ang sinag ng umaga sa buhay ko at ipinaparamdam niya ang lamig at ang buhay ko noon na nariyan ka pa. hay. hirap talaga. di ko alam. gaga na talaga ako. di na ako bulag. pero mukha handa na naman akong maging bulag ulit.

talaga lang. pero ayaw ko na. ewan. mixed emotions kasi lagi. basta ikaw. kainis. kainis ako. kainis ka rin. kainis rin kung bakit ganito. di ko alam kung sino ba dapat sisihin. kainis rin silang lahat. kainis na ang mundo. hay.

pero salamat na rin. salamat talaga. hindi ko sinasabi 'to sa'yo. at maaaring hindi ko nasabi ito sa'yo kailanman, pero salamat. sometimes, when you're close to someone, you always do take advantage of that person that sometimes you even forget to say the simplest thank you.

please. this is not so me.

eto ang ilang mga nailathala sa web tungkol kay rambo guran. nakakapangilabot pa rin isipin hanggang ngayon.

click niyo na lang ang mga link para makita niyo. salamat.

http://www.arkibongbayan.org/2006-07July31-ambo-claver-florendo/ambo-claver-florendo.htm

http://s77.photobucket.com/albums/j60/lfsph/ambo/

A few months after the murder of Cris Hugo, a National Council member of the League of Filipino Students (LFS) in Bicol, another LFS member was shot dead in Bulan, Sorsogon today.

Rie Mon "Ambo" Guran, a 21 year-old student from Aquinas University was shot dead this morning at around 6 a.m. He was a 4th year Political Science student and was the LFS spokesperson for Aquinas.

Guran was shot in a bus terminal in Bulan, Sorsogon as he was on his way to his school in Legazpi. A lone gunman, with companions, boarded the same bus he was on and killed him. He acquired 4 gunshot wounds, 1 in the head and 3 in the body.

Guran celebrated his 21st birthday yesterday.

Guran's killing also came a month after the abduction of 2 UP students, Karen Empeno and Sherlyn Cadapan, in Bulacan, both LFS members.

"We are very upset and very much outraged by this recent murder. We are holding President Gloria Macapagal-Arroyo directly responsible for this killing as it happened a week after she praised Gen. Jovito Palparan's criminal acts in her SONA," said Vencer Crisostomo, LFS National Chairperson.

Crisostomo said Guran's killing shows that Arroyo's "vague" condemnation of political killings during her SONA last week "was only meant for PR".

"This proves the farcical nature of Arroyo's 'condemnation' of political killings: nothing is actually done to stop the murders and instead, murderers like Palparan are being honored. The implementation of her 'all-out war' and 'Oplan Bantay Laya' continue, targeting unarmed civilians and activists," said Crisostomo.

Crisostomo called on students to conduct "nationwide walk-outs and boycott protests" in response to the Guran's killing. "We have to stop this fascist rampage of the Arroyo regime. We cannot allow cold-blooded assasinations like this to continue targeting the youth of our nation. We will do every means necessary to make this government pay for its crimes and to get justice for the victims of the Arroyo regime," he said.

The League of Filipino Students (LFS) is a nationwide student organization formed in 1977 as an alliance against tuition increases. It has chapters in prominent universities, colleges and high schools accross the regions. Despite repeated categorical denial by the students, the group with around 10,000 members nationwide has been tagged as "communist fronts" and "destabilizers" by the government and elements of the Armed Forces of the Philippines (AFP). #

[source]